W 148. rocznicę urodzin Jana Kasprowicza

Jan Kasprowicz to postać interesująca. Swoim życiem zasłużył na miano patrona młodych ludzi. Był cenionym poetą, dramaturgiem, krytykiem, tłumaczem. O 148 rocznicy urodzin poety pamiętały placówki, którym on patronuje.

Rano 12 grudnia w Szkole Podstawowej nr 10 i w I Liceum Ogólnokształcącym w Inowrocławiu imienia Jana Kasprowicza odbyły się uroczyste apele, rozstrzygnięto konkursy, które przybliżyły młodzieży postać wieszcza. Potem o godzinie 12.00 uczniowie przyszli pod pomnik poety przy ulicy Solankowej, aby złożyć wiązanki kwiatów i oddać cześć piewcy Kujaw. O swoim patronie nie zapomnieli również wychowankowie z placówki w Kruszwicy, pracownicy inowrocławskiego muzeum oraz Biblioteki Miejskiej. Kwiaty poecie przyniosły także maluchy z Przedszkola Niepublicznego "Miś". Szkoła imienia Jana, z niedalekiego Szymborza, jego nazwiskiem nazwana, słynna od Tatr aż do morza. Tu swe nauki pobierał nim ruszył w świat szeroki, tu tworzył pierwsze dzieła sławiąc uroki Kujaw, te pola, obłoki. I chociaż w Tatrach wysokich, gdzie mieszkał, pracował na dudki, tęsknił do równin szerokich, w Hymnach pisał swoją dolę, swe smutki. Wciąż smętne melodie Kujaw nucił na swojej Harendzie, gdy wiatr jesienny hulał, gdy poschły kwiaty w ogródku na grzędzie. A gdy będąc już starszym panem i wiedzę poprzedzała poezji sława, tam umarł i spoczął w Zakopanem, lecz żyje tu, wśród nas na nizinnych Kujawach. Antoni Szypowski 12 grudnia 1860 pogoda była zupełnie inna niż w ubiegły piątek. Tak wspominano po latach ten dzień: „Był śnieżny czas. Gotowano się do popielin: uczty, towarzyszącej na Kujawach narodzinom dziecka. Czekano już trzy dni. Wreszcie znachorka ułożyła bliską śmierci matkę na snopie zboża, opisała trzykroć kolisko święconą kredą, a gdy przyszedł na świat chłopak tęgi, gruby, okazały, wywróżyła, że będzie kimś wielkim. Według rodzinnej legendy, stwierdziła: „Dziecko, ja tego nie doczekam, ale ty będziesz wielkim człowiekiem”. (Barbara Wachowicz: "Czas nasturcji")