Święto Dziękczynienia

Myślę, że wszyscy jesteśmy zaniepokojeni szybko upływającym czasem, każdy z nas ma jeszcze w pamięci obrazy wakacyjnych podróży, a tu już w kalendarzu październik.

W wielu Kościołach Chrześcijańskich początek października jest czasem w którym wpisane jest święto dziękczynienia. 16 października nasza wspólnota będzie również przeżywać to wydarzenie. II Księga Mojżeszowa 23,16 „I Święta Żniw, pierwszych plonów prac twoich, z tego, coś wysiał na polu. I Święta Zbiorów z końcem roku, gdy zbierzesz a plony twoje z pola.„

To święto różnie jest nazywane – dożynki, święto żniw, ale oprócz nazwy ma głębokie znaczenie dla każdego człowieka, wielu nie zdaje sobie z tego sprawy. Każdy z nas, dziś może zadać sobie pytanie: za co mogę podziękować Bogu? Nie ma osoby, która by nie miała za co dziękować. Mamy plony minionego roku, choćby zdana matura, rozpoczęcie studiów, podjęcie pracy , narodziny dziecka itd. My jako Kościół mamy owoce w postaci kilku osób które w tym roku, oddały swoje życie Jezusowi – jedna ochrzczona. To święto ma również a może przede wszystkim wymiar duchowy. W ewangelii Łukasza 17, 11-19 możemy przeczytać historię, kiedy to Jezus w drodze do Jerozolimy spotyka dziesięciu trędowatych. Z pewnością możemy powiedzieć, że ci trędowaci słyszeli o Jezusie, podejrzewam, że traktowali Go jako uzdrowiciela, można to wnioskować po sposobie w jaki zawołali “Jezusie, Mistrzu!” nie zawołali „Synu Boga ulituj się nad nami” ani „Mesjaszu, ulituj się nad nami”.  W tym fragmencie ewangelii tylko jeden został uzdrowiony całkowicie – na ciele i duszy, pozostałych dziewięciu zadowoliło się tylko uzdrowieniem ciała. Jeden z dziesięciu uwierzył, że Jezus jest Bogiem, wielbił Boga za to co dla niego uczynił  – co więcej oddał Jezusowi pokłon należny jedynie Bogu. Bądźmy “jednym z dziesięciu”.

W psalmie 95,2-3, psalmista zachęca każdego z nas, abyśmy przychodzili zawsze przed oblicze Boże z dziękczynieniem z radosnym uwielbieniem , bo nasz Bóg jest Panem i Królem wielkim ponad wszystkich bogów.

Dziękujmy Bogu za nasze życie, za to, że Bóg interesuje się naszym życiem, za rodzinę-męża, żonę, dzieci. Jakże często nie doceniamy tego, że posiadanie domu, rodziny i bliskich jest wielkim darem… nie umiemy go przyjmować i cieszyć się nim. Każdy z nas zapewne poznał rudowłosą Anie Shirley-” Ania z Zielonego Wzgórza”- doceniała to, że ma rodzinę.

Apostoł Paweł w pierwszym liście do Tesaloniczan 5,18 napisał:  „W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was”. Po uzdrowieniu dziesięciu trędowatych, tylko jeden przyszedł, aby Mu podziękować. I Pan Jezus pyta: “A

gdzie pozostałych dziewięciu? Czy nie dziesięciu zostało uzdrowionych?” No właśnie, gdzie oni się podziali? “Obcy” – Samarytanin przyszedł i podziękował. I to jak? W podskokach i z głośnym wołaniem, ale skoro Jezus sam stawia to pytanie, to może chce, by każdy z nas na nie osobiście odpowiedział. Angelusa Siliesiusa (Anioł Ślązak herbu Seffler) powiedział: „Dziękczynieniem najbardziej miłym Panu Bogu, które On kocha jak swoje własne życie, jest takie, kiedy otwieramy się na Niego całkowicie, tak że On może dać się nam w sposób pełny”. Czyż nie jest to rewolucyjne podejście do rozumienia, czym jest dziękczynienie? Dziękując nie dajemy Panu Bogu niczego; nic nie dodajemy do Jego wielkości. Nie jesteśmy w stanie. Nie ma w nas bowiem żadnego dobra, które nie byłoby Jego wcześniejszym darem. Bóg oczekuje dziękczynienia które jest otwarciem się na Niego i Jego Słowo.

                                                                                                                                                           pastor Sławek Ciesiółka