Otwarto wystawę poświęconą dr. med. Bogdanowi Snarskiemu

W Sali Wystaw Czasowych KCK przy ul. Kasztelańskiej 22 w Inowrocławiu otwarto wystawę zdjęć poświęconą dr. med. Bogdanowi Snarskiemu z okazji 100. rocznicy urodzin.

W otwarciu ekspozycji wzięli udział dzieci doktora, jego przyjaciele, współpracownicy oraz zaproszeni goście. Bogdan Snarski urodził się 12 lipca 1914 roku w Dąbrowie Górniczej. Studia ukończył w 1937 roku na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Pierwszą pracę podjął w Szpitalu Miejskim w Poznaniu. Przeszkolenie wojskowe przeszedł w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie i do rozpoczęcia II wojny światowej pracował w Państwowym Zakładzie Higieny w Warszawie pod kierownictwem prof. dr Ludwika Hirszfelda. W czasie kampanii wrześniowej w 1939 r. uczestniczył w obronie Warszawy i trafił do niewoli niemieckiej. Po zwolnieniu z obozu jenieckiego w Rawie Mazowieckiej pracował jako lekarz-praktyk w powiecie łukowskim. Aktywnie działał w ruchu oporu Okręgu Lublin AK. W lutym 1945 roku został skierowany do pracy w Urzędzie Wojewódzkim w Kielcach, a następnie na teren Dolnego Śląska celem organizowania służby zdrowia. Pełnił tu funkcję naczelnika wojewódzkiego wydziału zdrowia w Trzebnicy, Legnicy i Wrocławiu. Na własną prośbę został przeniesiony na stanowisko naczelnego lekarza Uzdrowisk Dolnośląskich. Po rozwiązaniu tej instytucji piastował stanowisko naczelnego lekarza w Szczawnie-Zdroju, a następnie Świeradowie. W 1953 roku został naczelnym lekarzem Uzdrowiska w Inowrocławiu i był nim do 1971 roku. Jednocześnie, dwukrotnie pełnił obowiązki dyrektora uzdrowiska (1955 r. i 1956-58 r.).

Funkcję naczelnego lekarza w Uzdrowisku Inowrocław pełnił przez długie lata z wielkim zaangażowaniem i całkowitym oddaniem sprawom pacjentów, które stanowiły dla niego nadrzędną wartość. Zarówno współpraca z kolegium lekarzy (dr Jan Oset, dr Józef Torliński), terapeutami (Stanisław Krzemiński, Bronisława Gólczewska), pielęgniarkami - siostra przełożona Janina Borowska, personelem technicznym (Jan Zaparucha) miała na celu stworzenie jak najlepszych warunków dla ludzi chorych. Już wtedy kładł duży nacisk na zajęcia ruchowe (bardzo dobrze wyposażona sala gimnastyczna w Zakładzie Przyrodoleczniczym), jak i na prawidłowe odżywianie (cały zespół dietetyków czuwał nad odpowiednim menu). Był bardzo lubiany i poważany przez ludzi w starszym wieku. Zorganizowanie placówki geriatrycznej było przez lata jego pasją, której poświęcił się całkowicie. Jego indywidualne zainteresowania problematyką geriatryczną zaowocowały powstaniem Sanatorium Geriatrycznego w Inowrocławiu - była to pierwsza pionierska placówka geriatryczną w Polsce. Organizowane w Inowrocławiu sympozja pod nazwą „Dni Geriatrii" oraz towarzyszące publikacje naukowe były pierwszym elementem szkolenia lekarzy dla geriatrii. Nawiązał współpracę z placówkami tego typu w Rumunii. Rozumiał jak wielkie znaczenie dla ludzi w podeszłym wieku ma ruch, odpowiednie odżywianie i pomoc psychologiczna (psycholog p. Kazimierz Wrześniewski). Obok farmakologii wymienione czynniki pomagały ludziom w podeszłym wieku odzyskiwać sprawność. Cieszył się ich wielkim zaufaniem, zdobywając rozgłos na całą Polskę. Wśród jego pacjentów była duża grupa z zagranicy, jak i znaczące osoby z Polski (matka Edwarda Gierka). Szkolił młodych lekarzy w tej dziedzinie, którzy kontynuowali jego dzieło. Dzięki jego staraniom, w Inowrocławiu powstały ośrodki badawcze: reumatologii, kardiologii, hepatologii. Mimo, że działalność geriatryczna uzdrowiska w Inowrocławiu cieszyła się ogromnym zainteresowaniem (w tym i kuracjuszy zagranicznych), aktywność doktora Snarskiego nie zawsze znajdowała uznanie i wsparcie przełożonych. W latach 70-tych popadł w konflikt z władzami miejskiego komitetu partyjnego i musiał zrezygnować ze stanowiska naczelnego lekarza. Wywarło to negatywny wpływ na jego zdrowie i stan psychiczny. Jako człowiek nieskazitelnie uczciwy i niezaangażowany politycznie nie mógł zrozumieć decyzji władz miejskich. Pozostał do końca swojego życia ordynatorem Sanatorium Geriatrycznego, poświęcając się całkowicie pracy dla dobra swoich pacjentów. Rozgłos przyniosły mu też organizowane przez niego „Dni Geriatryczne”, ściągające do Inowrocławia najlepszych specjalistów gerontologii i geriatrii. Nie wytrzymał psychicznie niechęci władz miejskich oraz niektórych swoich kolegów. Trzy razy dostał zawału mięśnia sercowego i coraz częściej sam musiał być hospitalizowany. 20 października 1976 raku dostał w pracy udaru mózgu i już nie odzyskał przytomności. Zmarł w szpitalu inowrocławskim na oddziale doktora Sylwestra Ranusa. Żegnały go tłumy ludzi: kolegów, personelu medycznego i zwykłych ludzi znających go ze słyszenia jako wspaniałego lekarza i dobrego człowieka. Pochowany jest na cmentarzu św. Józefa w Inowrocławiu. Prowadząc badania nad leczeniem ludzi w wieku podeszłym, doktor Bogdan Snarski ogłosił ponad 30 prac. Prowadził również działalność edukacyjną poprzez wygłaszanie prelekcji w radio, telewizji. W latach 1954-1969 był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Inowrocławiu. W dowód uznania zasług doktor Snarski został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem im. Oczki, Odznaką Zasłużonemu Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz dwukrotnie dyplomem uznania za szczególne zasługi dla rozwoju polskiej balneologii.