Legendarny św. Mikołaj

Dzień św. Mikołaja, czyli 6 grudnia, to jeden z najbardziej uwielbianych przez dzieci dni. To właśnie tego dnia małe dzieci z roziskrzonymi oczami stawiają od lat swoje wypastowane buciki przy oknie i wyczekują podarunku od św. Mikołaja.

Dlaczego akurat św. Mikołaj? Przypomnijmy więc sobie legendę o św. Mikołaju... Św. Mikołaj urodził się prawdopodobnie w mieście Patra w Lucji (Mała Azja) ok. 270 roku. Był jedynakiem i pochodził z zamożnej rodziny, a po śmierci rodziców przekazał swój majątek potrzebującym, podrzucając im skrycie podarunki. Takim sposobem pomógł zubożałemu szlachcicowi w zdobyciu posagu dla jego trzech córek. Był biskupem Miry. Nie każdy jednak wie, że św. Mikołaj uznawany jest także za patrona żeglarzy, gdyż jego modlitwa uratowała statek przed utonięciem podczas gwałtownej burzy na Adriatyku. Dzień 6 grudnia to dzień śmierci św. Mikołaja, która miała miejsce między 345 a 352 rokiem. Jego kult datuje się od VI wieku, a miasto Bari uczyniło go swym patronem, budując Bazylikę św. Mikołaja, w której znajduje się jego grób. Przeprowadzona w 1957 r. ekspertyza naukowa dowiodła, że św. Mikołaj miał 167 cm wzrostu i krępą budowę ciała. W Polsce mamy 327 kościołów p.w. św. Mikołaja, a wśród nich inowrocławską farę, która jako drewniany kościół powstała w połowie XIII wieku, a po jego spłonięciu w 1430 r. wybudowano nowy kościół w cegle. Jak w całym świecie, tak i w Polsce rozpowszechnił się zwyczaj obdarzania dzieci podarkami w mikołajowe święto (6 XII). Znany etnograf Oskar Kolberg wspomina, że św. Mikołaj był czczony również w Polsce jako opiekun pasterzy, chroniący trzody przed drapieżnym zwierzęciem. Dlatego w wigilię święta (5 XII) pasterze pościli, a w samo święto (6 XII) zamawiali nabożeństwa w intencji opieki nad zwierzętami domowymi. Z dniem św. Mikołaja lud polski łączył także przysłowia: „Na Mikołaja porzuć wóz, a zaprzęż sanie”; „Gdy śnieg pada, mówią, że św. Mikołaj brodą trzęsie”. Podobnych przysłów jest szesnaście. I choć dzisiaj jest tak, że jedni wierzą w św. Mikołaja, a drudzy nie, to jednak każdy z nas miło sobie kojarzy jego postać i zgodnie z tą sympatyczną tradycją stara się podzielić jakimś skromnym podarunkiem z bliską osobą. Pora więc na pastowanie butów...