Inowrocławski przegląd kulturalny - poezja cz 1.

Inowrocław - miasto Kasprowicza, Przybyszewskiego. Inowrocław - miasto inspirujące do pisania. W inowrocławiu bardzo dużo osób pisze - jak piszą - w dalszej części owego artykułu.

Tu mi najtrudniej o obiektywność. Sam piszę - sam prezentuję, więc siebie raczę w tymże przeglądzie pominąć. Więc rozpoczynam przegląd inowrocławskich poetów i wierszokletów. Roman Senski - mimo ponad pięćdziesięciu lat - wysoka, równa forma, cały czas rozwijający się styl, odważny język, zachowania typowo poetycki, prócz tego świetny grafik i malarz. Osobiście bardzo lubię - jeśli wiersze można lubić - wiersz Poeci: POECI kto wyjechał w teren kto z paraliżem rdzenia kręgowego kto pasażerem z oleodruku kto dźwiga na piersi srebrną pobożność zapytasz o cel – odpowiedzą zbiorowym kaszlem wyrokiem za wysiane hektary stacja bądź miłym – daleko szklanki przy oczach i ktoś w śmiejewie wysiądzie ktoś wyłysieje ktoś kaczką zanurkuje dla kogoś powrót tylko przez deski trumny lub pożółkłe kartki zapomnianych tomików Swietłana Owczarska - menadżer kultury - dawno nie słyszałem, ani nie czytałem żadnego nowego wiersza owej autorki - pozostaje mi jedynie ocenianie minionego dorobku. Poezja bardziej tradycyjna, refleksyjna, chwilami nudna, choć przyjemna w odbiorze i dźwięczna jest we mnie wiersz surowej radości i pogodnej niezgody twoja sosna mój świerk ten świat przepełniona ramiona toną w życiu rośnie miłość głuchoniema twoja proza mój wiersz Swietłana Owczarska zajmuje się promowaniem młodych talentów - Piotra Lewickiego i Marzeny Przekwas. Poezja Piotrka jest taka jakby trochę przestraszona, jeszcze niepewna, mało zbuntowana, aczkolwiek do rzemiosła nie mogę się przyczepić. Są to dobre wiersze na zimowe wieczory dla nastolatek - trochę pracy nad stylem i może stać się ich idolem. Marzena ma poezję dojrzalszą, silnie zmetaforyzowaną, ale podoba mi się droga którą zmierza. Tomasz Kościkiewicz - dziennikarz, poeta, świetny człowiek. Znam tylko parę jego wierszy - te które widziałem robią dobre wrażenie. Mocny kawał literackiego mięsa, chyba trochę ostatnio zapomniał o poezji- szkoda wielka szkoda. Grzegorz Maria Pozimka - dobry w niekórych wierszach nawet bardzo dobry poeta, teraz trochę forma opadła, ale zdażały mu się wiersze wybitne : Wyć mi się chce W moim mieście wystawowa kurwidamka za kwadrans pantomimicznego szczęścia i kilka biletów narodowego banku polskiego obdarza syfem na kilka lat chce mi się piwojak co z kufla nieswojego spija skopać może za dobroczynny gest bliższa przez tydzień staje się blizna niż twarda pościel nocnych ławek wyć mi się chce poeci umierają na łonie ojczyzny i w przytułku św. Kazimierza filozofowie okupują szpitale psychiatryczne mając w dupie cały zafajdany świat a my dalej dojrzewamy wkuwając w siebie działkę zawsze za dużą Wiesława Walkowiak - jak już dało się pewnie zauważyć niezbyt lubię poezję o przyrodzie - a ta autorka to klasyczna przedstawicielka tego typu poezji. Nie podoba mi się - aczkolwiek wiem, że taka literatura ma swoje grono odbiorców Leśna harfa Powplatał październik babie lato w konary drzew powiał wiatr jak wielka harfa zagrał las szkoda lata. Tomasz Sosiński - Rocznik 1984. Student jakże niepoetyckiej medycyny. Pisze od niedawna. Pisze świetnie. Chwilami żałuję, że go znam bo wpędza mnie w kompleksy. Poezja będąca dla mnie esencją tego co najlepsze u Różewicza, Herberta, Siwczyka i trochę Świetlickiego. Poezja pesywistości. Poezja czysta. Tutaj dwa przykłady. Jeden - genialna gra z formą ZAMCZYSKO Sam Czy Z Kobitą Samczy Skok Zauroczy Smok Zamruży Wzrok Zamoczy Stok Zamęczy Krok Zatoczy Stąd Zapadnie W Nią i drugi dla wielu najlepszy wiersz inowrocławskiej poezji od dłuższego czasu: CHLEB Świeży chleb prowokuje myśli o swojej świeżości. Czerstwy – o wspaniałości tego pierwszego. Nikt nie odwiedza już twojej piekarni. Czy domyślasz się, że pieczesz czerstwy? W kolejnym odcinku o poezji m. in. Proch, Rosiński Nowak itp.