Procesja światła przeszła ulicami miasta

W czwartek o godz. 20.00 rozpoczęła się na Skwerze Jana Pawła II inowrocławska Procesja Światła, która kończyła się Mszą św. w kościele p.w. Św. Ducha. Cudem można nazwać fakt, że w procesji tej uczestniczyło ponad 25 tys. inowrocławian! Wszyscy rozmodleni, ze świecami w ręku, wszyscy sobie bliscy – jak nigdy dotąd...

Inowrocławski cud jedności Całe spotkanie rozpoczęło się w ciszy. Przestał padać deszcz, uciszył się wiatr, a ciszę tę wypełniły dźwięki melodii „Cisza” granej na trąbkach i wreszcie trzymanie się za ręce i wspólne odśpiewanie umiłowanej papieskiej „Barki”. Procesję prowadzili harcerze i młodzież, którzy nieśli krzyż, a za nimi ogromny tłum wdzięcznych za pontyfikat Jana Pawła II inowrocławian, którzy w spokoju i gorliwej modlitwie różańcowej przemierzali ulicę Solankową, Królowej Jadwigi, Rynek, Szeroką, Poznańską, Szymborską, Marulewską, Jagiełły i Jagiellońską, by wypełnić po brzegi nie tylko kościół, ale wszystkie okoliczne chodniki, ścieżki i ulice. Na schodach kościoła harcerze ustawili wielki dywan ze świec, które przez całą mszę świętą wytrwale zbierali od zgromadzonych wiernych. Około godz. 21.00 odbył się Apel Jasnogórski, po którym punktualnie o 21.37 rozpoczęła się Msza święta w intencji Ojca Świętego, którą koncelebrował ks. prałat Franciszek Resiak. Oprawę muzyczną przygotowała inowrocławska młodzież. Pogoda jakby wkomponowała się w tę refleksyjną atmosferę i jakby symbolicznie na słowo „Przekażcie sobie znak pokoju” z nieba spadły krople deszczu i powiał zimny wiatr, by w ten sposób ludzie jeszcze bardziej zbliżyli się do siebie, chowając się wspólnie pod parasolami i ogrzewając się wzajemnie. Po kilku minutach wszystko się uspokoiło, a najwytrwalsi mogli dotrzeć do tysięcy zapalonych lampek na schodach kościoła, by tam jeszcze powspominać Ojca Świętego i wspólnie zaśpiewać „Abba Ojcze”. Wielkie uznanie należy się księdzu Dariuszowi Żochowskiemu, który koordynował tym przedsięwzięciem. Tak wzruszająco wyglądał ten inowrocławski wieczór jedności z Ojcem Świętym i jego nauką, którą przywołano także w kazaniu, choć szkoda, że potrzebna do tego była śmierć tego Wielkiego Papieża-Polaka. Nasuwa się więc pewne porównanie do słów, które Jan Paweł II wygłosił w Gnieźnie 3 VI 1979 r., mówiąc o św. Wojciechu: „Ten niestrudzony misjonarz stał się owym ziarnem, które wpadłszy w ziemię musi obumrzeć, aby wiele przynieść owocu”. Mówiąc językiem przenośni, dzisiaj widzimy takie ziarno w osobie Ojca Świętego i chyba te dni, jakie cały czas przeżywamy, pozwoliły wykiełkować roślinie, która ma szansę te owoce wydać. Oby tylko tej szansy nie zmarnować...

Poniżej prezentujemy zdjęcia wykonane przez Krzysztofa Borowiaka.