Pendrive a karta pamięci – czym się różnią?

Jeszcze 15 lat temu dużym zainteresowaniem cieszyły się dyskietki, na których zapisywano jedynie pojedyncze pliki tekstowe. Czasy dyskietek bezpowrotnie jednak minęły. Współcześnie dane zapisujemy na pendrive’ach i kartach pamięci.

Pendrive jest poręcznym, niewielkim urządzeniem wyposażonym we wtyczkę USB, umożliwiającym przenoszenie plików o wielkości nawet do 128 GB i większych. Wtyczka USB jest niezwykle ważnym elementem konstrukcji, ponieważ ona decyduje o prędkości transferu plików. Pod tym względem na razie bezkonkurencyjne są urządzenia wyposażone w łącze USB 3.0. Z kolei karta pamięci występująca w wersji SD (standardowej) i microSD (dla nowych modeli urządzeń mobilnych) posiada zdecydowanie mniejszą konstrukcję, a jej zastosowanie nie polega tylko na przenoszeniu plików i ich magazynowaniu. Karta pamięci po zamontowaniu jest niewidoczna – staje się elementem konstrukcji danego urządzenia rozszerzając jego pamięć wewnętrzną.

Jak działa Pendrive?

Pamięć pendrive jest bardzo szybką pamięcią flash należy do przenośnych urządzeń typu Plug&Play. W zasadzie po automatycznym zainstalowaniu sterowników można go używać. Dostęp użytkownika do danych, które są zapisywane w pamięci flash wykorzystuje tak zwane stronicowanie pamięci. Polega ono na tym, że operacje odczyt, zapisu i kasowania mogą być wykonywane jednocześnie na ustalonej liczbie komórek. W ramach pamięci flash wyróżnia się jej dwa typy – pamięć flash typu NOR i NAND. Pierwszy typ zapewnia dostęp do każdej komórki pamięci, jednak czas potrzebny na zapis i kasowanie plików jest dość długi. Obecnie większym zainteresowaniem cieszy cię pamięć typu NAND, która jest trwalsza, ma krótszy czas zapisu i kasowania, a także sekwencyjny dostęp do danych. Co ciekawe, pamięć flash typu NAND znalazła zastosowanie nie tylko w pamięciach USB (pendrive’ach), ale również w kartach pamięci (SD, MS, MMC, CF, SM, xD).

„Monofunkcyjność” karty pamięci

Karty pamięci w odróżnieniu od pendrive’ów są „monofunkcyjne” – zwiększają jedynie pamięć systemu i w bardzo ograniczonym zakresie mogą służyć przenoszeniu plików z jednego urządzenia na drugie. Pendrive oprócz tej funkcji może służyć do przenoszenia danych, naprawy komputerów, jako odtwarzacz plików audio i rozruch systemów operacyjnych. Jednakże, fakt, iż pendrive ma kontakt z różnymi urządzeniami, może także stwarzać zagrożenia sprzyjając rozprzestrzenianiu się wirusów komputerowych, programów szpiegujących i innego złośliwego oprogramowania.

Karta pamięci działa zatem na podobnej zasadzie co pendrive – również korzysta z pamięci flash typu NAND. Niemniej zakres zastosowania każdego z urządzeń, determinowany ich konstrukcją jest nieco inny.

Każde z opisanych wyżej urządzeń choć służy podobnym celom – magazynowaniu i przechowywaniu plików różnego rodzaju, ma odrębne zastosowanie, które wynika z ich konstrukcji. Pendrive może być obsługiwany wyłącznie przez urządzenia wyposażone w port USB. Co więcej, transfer plików za pośrednictwem pendrive’a może odbywać się także tylko między takimi urządzeniami. Z kolei karta pamięci służy jako nośnik plików danego urządzenia. Można za jej pomocą przenieść i udostępnić pliki innemu użytkownikowi, pod warunkiem, że urządzenie spełnia parametry techniczne wymagane przez kartę pamięci. Z reguły karta pamięci służy zatem jako rozszerzenie pamięci wewnętrznej, tworząc dodatkową przestrzeń na pliki użytkownika.

Tekst powstał przy współpracy z https://inkhouse.pl/