MPK w Inowrocławiu ma już 90 lat!

Wiosną 1912 r. (14 maja) Magistrat Inowrocławia otrzymał koncesję Eisenbahndirektion in Bromberg (dyrekcji kolei żelaznej w Bydgoszczy) na uruchomienie trakcji tramwajowej.

Decyzja ta uwieńczyła kilkuletnie starania władz samorządowych w sprawie zezwolenia na zorganizowanie komunikacji tramwajowej w Inowrocławiu. Miasto zaciągnęło pożyczkę oraz otrzymało dofinansowanie ze środków prowincji i zleciło Berlińskiemu Towarzystwu Elektrycznemu wykonanie robót przy budowie torowiska. Z fabryki wagonów w Niemczech zakupiono 4 wozy motorowe i 4 naczepy pasażerskie (prawdopodobnie z firmy Gottfried Lindner AG - Wagen und Waggonfabrik Ammendorf b. Halle). Utworzone zostało przedsiębiorstwo o nazwie „Stadtische Elektrische Strassenbahn Hohensalza" (Miejska Kolej Elektryczna w Inowrocławiu). Wśród dwudziestu kilku zatrudnionych było l O przyuczonych do zawodu motorniczych. Po raz pierwszy tramwaje wyjechały najazdy próbne 28 października 1912 r., oficjalnie rozpoczęto działalność przewozową 10 listopada 1912 r. Poruszały się na jednotorowej linii z mijankami na trasie: Bahnhof- Bahnhofstrasse - Friedrichstrasse -Markt Platz - Kleine Friedrichstrasse - Kastellanstrasse - Posener Strasse (dworzec -Dworcowa - Fryderykowska - Mała Fryderykowska - Kasztelańska - Poznańska). Końcowy odcinek przy ul. Poznańskiej latem 1913 r. został wydłużony do strzelnicy obok kopalni soli i cała trasa liczyła wówczas 3,5 km. W 1924 r. zlikwidowano torowisko od Rynku do ul. Poznańskiej, a w zamian utworzono linię przy ul. Sw. Ducha i w 1933 r. przedłużono j ą do koszar 4 PAL-u. Tramwaje kursowały po Inowrocławiu do 31 grudnia 1962 r. W międzyczasie utworzono też komunikację autobusową. Pierwszy autobus tzw. solankowy (kursował w sezonie na trasie od hotelu „Bast" do zdrojowiska) pojawił się w czerwcu 1925 r. W czasie okupacji pojawiły się nowe linie autobusowe: Rynek - Mątwy i Rynek - Lotnisko. W 1945 r. ponownie ruszyły tramwaje i autobusy. Kursowały różnego rodzaju (z demobilu) Chevrolety, Mercedes-Benz, MAN-y, Ople, Krupp - Mavegi, a do Mątew jeździł też piętrowy Leyland. Potem przyszedł czas na pierwsze polskie wozy autobusowe „Star" (popularne „stonki"), a potem nastąpiła era wozów marki „San", a jeszcze później „Berlietów". Sieć komunikacyjna ulegała ciągłym przekształceniom, dostosowując się do zmieniającej się struktury przestrzennej miasta.