Przerost prostaty jako choroba cywilizacyjna?

Przerost prostaty to problem, który dotyczy coraz większej ilości mężczyzn na całym świecie, a co ciekawe, niekoniecznie są to tylko i wyłącznie osoby starsze, z którymi zazwyczaj kojarzy się ten rodzaj dolegliwości, ale panowie coraz młodsi, którzy bagatelizują problem doprowadzając się nierzadko do stanu, z którego wyjście jest znacznie trudniejsze, a leczenie trwa długo i nie należy do najprzyjemniejszych.

Niestety dla większości mężczyzn to zbyt wiele, zamiast reagować w porę, wstydzą się iść do lekarza specjalisty i udają się do niego z reguły tylko wtedy, kiedy tak naprawdę jest już za późno na stosunkowo szybką i łatwą pomoc, a leczenie wymaga poświęcenia od nich sporej ilości czasu, nierzadko pieniędzy i niestety również silnej woli oraz przede wszystkim pokonania wstydu.

Tak naprawdę jednak wstydem jest brak wizyty u lekarza i doprowadzanie się do poważnego stanu chorobowego...

Mimo, że przerost prostaty dotyczy w znacznej większości mężczyzn po pięćdziesiątym roku życia, to zdarza się tez, że dolegliwość diagnozowana jest u osób znacznie młodszych, czego przyczyny bywają różne. Istotne jest więc, aby wiedzieć o tej chorobie jak najwięcej i zadziałać w odpowiednim czasie, wiedzieć jak reagować na ewentualne zmiany, jakie są objawy, jak wygląda wizyta u lekarza i leczenie – wiedza na ten temat tak naprawę usuwa niepotrzebny strach przed odwiedzeniem lekarza.

Co więc powinniście wiedzieć o przeroście prostaty?

Prostata, określana również gruczołem stercza czy gruczołem krokowym to niewielki narząd, mniej więcej wielkości kasztana, który znajduje się bezpośrednio pod pęcherze moczowym. Do jej prawidłowego funkcjonowania niezbędne są konkretne hormony, które produkują jądra. Kiedy ich poziom spada, co najczęściej zdarza się waśnie po 50 roku życia, w momencie rozpoczęcia procesu starzenia się bądź ich produkcja ulega jakimkolwiek zaburzeniom, gruczoł ten ulega obkurczeniu i pojawiają się nieprzyjemne zmiany.

Kiedy hormonów jest zbyt mało, organizm męski nie radzi sobie tak jak powinien i prostata ulega powiększeniu, co z kolei powoduje nacisk na cewkę moczową i problemy z oddawaniem moczu - tak to się zaczyna...

Najbardziej prawdopodobne objawy powiększonej prostaty, które bywają bagatelizowane to oczywiście problem z oddawaniem moczu bądź towarzyszący tej czynności ból. Intensywność bólu zależy od stopnia zaawansowania dolegliwości - im większy ból tym gorsze stadium choroby. Do tego dochodzą infekcje układu moczowego, niekiedy nawet dysfunkcja nerek czy nowotwór prostaty będący wynikiem zaniedbania w tej kwestii, dlatego tak istotne jest udanie się do lekarza gdy pojawiają się jakiekolwiek wątpliwości.

Niestety badanie profilaktyczne w kierunku prostaty nie należy do przyjemności, bowiem można dokonać tego tylko w gabinecie specjalistycznym poprzez odbyt – jeśli Panowie nie mają ochoty na tego typu przeżycia, warto po prostu obserwować swoje ciało, bowiem ono najlepiej pokaże nam co się dzieje.

Jak wygląda leczenie?

W momencie pojawienia się pierwszych problemów z prostatą w pierwszej kolejności trzeba udać się na konsultację do specjalisty urologa np. Dr Adama Michalskiego z Poznania, który zdiagnozuje problem i szczegółowo omówi ewentualne problemy. W przypadku łagodnych zmian zazwyczaj zaleca specjalne zabiegi oraz leczenie farmakologiczne. W momencie stwierdzenia zaawansowanego stadium choroby czy zdiagnozowania raka prostaty proponuje inne, bardziej skomplikowane działania, począwszy od podawania chemii, poprzez naświetlania aż do metod chirurgicznych.

Profilaktyka

Niestety w przypadku raka prostaty czy przerostu prostaty bardzo trudno jest mówić o profilaktyce. Tak naprawdę nigdy nie ma pewności, że u konkretnego pacjenta, który prowadzi niekorzystny tryb życia przerost pojawi się na pewno albo że u tego, który o siebie dba nie pojawi się on nigdy. Nic nie jest pewne oprócz tego, że pewne czynniki są bardziej pro przerostowe aniżeli inne.

Osoby, które dbają o siebie, badają się czy prowadzą aktywny tryb życia i odpowiednio się odżywiają z pewnością znajdują się w grupie o mniejszym ryzyku zachorowania aniżeli te otyłe, które nie dbają o siebie w ogóle – takie osoby stanowią grupę ryzyka.

Nigdy nie można mieć jednak stu procentowej pewności, dlatego zaleca się nie tylko zmienić tryb życia na bardziej zdrowy i stosować się do zasad higieny, lecz bacznie się obserwować i badać.

zdjęcie, źródło wikipedia.org, autor nieznany