Poseł do Prezesa KSM list pisze

Poseł na Sejm RP Tomasz Markowski skierował na ręce Prezesa KSM Włodzimierza Miklasa list, w którym pyta się o dodatkowe koszty jakie ponoszą mieszkańcy z tytułu zasilania w wodę.

Szanowny Pan Włodzimierz Miklas Prezes Kujawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Inowrocławiu Szanowny Panie Prezesie, Podczas pełnionego dyżuru w biurze poselsko – senatorskim w Inowrocławiu zwrócili się do mnie mieszkańcy osiedla Rąbin w sprawie dodatkowych opłat związanych z dostarczaniem wody do budynków wielorodzinnych. Na osiedlu Rąbin w Inowrocławiu część budynków zasilanych jest z hydroforni, której właścicielem jest Kujawska Spółdzielnia Mieszkaniowa w Inowrocławiu. Wymieniona hydrofornia zasila w wodę następujące budynki: - budynki mieszkalne KSM – 10, -budynki mieszkalne obce – 2, - pawilony KSM - 1, - pawilony (użytkownicy obcy) – 12. Koszty eksploatacji hydroforni to: - obsługa hydroforni, - energia elektryczna, - przegląd dozoru technicznego, - koszty wynikające z różnicy pomiędzy odczytem głównego wodomierza w hydroforni a sumą odczytów wodomierzy zainstalowanych w budynkach pobierających wodę z hydroforni, - koszty zarządu administracji. Budynki zasilane w wodę z ww. urządzenia to w większości nieruchomości 10-11 piętrowe w tym i lokal wspólnoty mieszkaniowej przy ul. Kusocińskiego 2, który wchodzi w skład budynków obcych. Mieszkańcy osiedla Rąbin wskazują szczególnie na niepokojącą dużą różnicę odczytu pomiędzy licznikiem w hydroforni a sumą wskazań liczników zainstalowanych w budynkach. Wskazują na to przedstawione przez Kujawską Spółdzielnię Mieszkaniową koszty wynikające z różnicy ww. odczytów. Za rok 2004 była to kwota 41 091, 60 zł – dzieląc to przez cenę 1m3 wody (2,15 zł) daje to 19 112 m3 wody, natomiast za 2005 rok była to kwota 65 061,29 zł (cena 1m3 2,30 zł) stanowi 28 287 m3. Na jednym ze spotkań z Administracją N 5 KSM Osiedla Rąbin z mieszkańcami ww. sprawie, pracownicy Administracji wyjaśniali, że są to wycieki spowodowane nieszczelnością sieci, co jest rzeczą naturalną. Trudno jest jednak się z tym zgodzić, gdyż nieszczelność sprzętu w moim przekonaniu nie doprowadza do tak dużych strat wody. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz.U. Nr 72, poz. 747, z późn. zm.), ilość dostarczonej wody mierzona jest na wodomierzu głównym, instalowanym i utrzymywanym na koszt dostawcy wody. Pomiar wymaganego ciśnienia i ocena jakości doprowadzanej wody odbywa się w miejscu wodomierza głównego, a zatem na połączeniu z instalacją wewnętrzną. Wodomierz główny jest zatem miejscem przekazania rzeczy w rozumieniu art. 544 Kodeksu cywilnego. Jest to również miejsce rozdziału odpowiedzialności technicznej, ekonomicznej i prawnej. Ciśnienie wody w instalacji wodociągowej budynku poza hydrantami przeciwpożarowymi, powinno wynosić przed każdym punktem czerpalnym nie mniej niż 0,05 MPa (0,5 bara) i nie więcej niż 0,6 MPa (6 barów), zgodnie z § 114 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 609). Jeżeli ciśnienie takie nie może być uzyskane, należy zastosować w tym przypadku urządzenie podnoszące ciśnienie wody (hydrofornia) znajdujące się przed wodomierzem głównym, a zatem zgodnie z ustawą stanowi to element sieci. Dodatkowo w myśl art. 5 ust. 1 ww. cytowanej ustawy, przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem. W związku z powyższym koszty związane z eksploatacją hydroforni powinny być wliczane w niezbędne przychody, stanowiące podstawę do ustalania taryf za wodę. Nie powinny więc obciążać wyłącznie mieszkańców korzystających z hydroforni. Należy również nadmienić, iż ww. ustawa nie przewiduje roli pośrednika pomiędzy przedsiębiorstwem wodno – kanalizacyjnym a odbiorcą, jakim w tym przypadku jest Kujawska Spółdzielnia Mieszkaniowa. Aby rozwiać wszelkie wątpliwości w tej sprawie, proszę Pana Prezesa o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Mając na uwadze ustawę o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, czy mieszkańcy zobowiązani są ponosić dodatkowe koszty związane z zasilaniem w wodę?, Dlaczego za różnicę wskazań (które przekraczają dopuszczalny błąd pomiarowy Głównego Urzędu Miar) ww. liczników, lokatorzy zostają obciążani dodatkowymi opłatami i czy jest to zgodne z obowiązującymi przepisami prawnymi? Czy nie uważa Pan Prezes, żeby bezpośrednio dostarczaniem do budynków wody, zajęło się właściwe przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne działające na terenie miasta Inowrocławia, na podstawie ww. ustawy? Z wyrazami szacunku Tomasz Markowski Poseł na Sejm RP