Łącznik będzie miał swojego patrona

Ulica łącząca ul. Metalowców z ul. Toruńską będzie miała niedługo swojego patrona. Z inicjatywą nadania nazwy ulicy RTm. Witolda Pileckiego wystąpił Prezydent Miasta Inowrocławia.

Rtm. Witold Pilecki był jednym z najodważniejszych ludzi ruchu oporu w czasie II wojny światowej, poświęcił swoje życie w walce ze zbrodniczymi dyktaturami XX wieku. Urodził się 13 maja 1901 r. w Aunus (ros. Ołoniec), dokąd rodzina Pileckich została przesiedlona w ramach represji za udział w powstaniu styczniowym. Od 1910 r. mieszkali w Wilnie, gdzie Witold uczył się w szkole handlowej. Od 1914 r. należał do zakazanego przez władze rosyjskie harcerstwa. W latach 1918-1921 służył w Wojsku Polskim, od 5 sierpnia 1920 r. był żołnierzem 211. Pułku Ułanów, w jego szeregach walczył w bitwie warszawskiej, potem w bitwie w Puszczy Rudnickiej i wyzwalał Wilno. Dwukrotnie odznaczony za okazane męstwo Krzyżem Walecznych. W 1922 r. został zdemobilizowany, studiował następnie na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Poznańskiego i na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Nowatorsko gospodarował w rodzinnym majątku w Sukurczach, organizował pomoc społeczną, kółka rolnicze i kursy przysposobienia wojskowego. Założył rodzinę, twórczo rozwijał zdolności artystyczne w zakresie malarstwa i poezji. Zmobilizowany w sierpniu 1939 r., w kampanii wrześniowej dowodził plutonem w szwadronie kawalerii 19. Dywizji Piechoty Armii Prusy (pluton zasłynął w walce z Niemcami, zniszczył siedem czołgów i dwa samoloty). Pod koniec października 1939 r. Witold Pilecki przedostał się do Warszawy i został członkiem powołanej 9 listopada konspiracyjnej organizacji Tajna Armia Polska, w której początkowo pełnił funkcję szefa sztabu, potem głównego inspektora. We wrześniu 1940 r. podjął się straceńczej misji (na którą zgodę wyraziło dowództwo Związku Walki Zbrojnej) i w ulicznej łapance poddał się dobrowolnie aresztowaniu i wywózce do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Jego zadaniem było zebranie informacji o obozie i zorganizowanie tam ruchu oporu. Więźniem w Auschwitz (nr 4859) był do ucieczki w nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 r., do tego czasu zorganizował i prowadził siatkę konspiracyjną (Związek Organizacji Wojskowej), słał meldunki dotyczące ludobójstwa w obozie, które za pośrednictwem dowództwa ZWZ-AK docierały na Służył następnie w oddziale III Kedywu Komendy Głównej ZWZ-AK (11 listopada 1943 r. awansowany do stopnia rotmistrza). Walczył w powstaniu warszawskim i był dowódcą jednego z oddziałów zgrupowania Chrobry II. Po kapitulacji trafił do oflagu VII A w Murnau. Po wyzwoleniu był żołnierzem 2. Korpusu Polskiego we Włoszech. W październiku 1945 r. na osobisty rozkaz gen. Władysława Andersa wrócił do Polski, by prowadzić działalność konspiracyjną. Zorganizował siatkę konspiracyjną, zbierał informacje o aktach bezprawia władzy komunistycznej, sporządzał listy więzionych i wywożonych na Syberię, prowadził tajny wywiad w strukturach Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i Ministerstwa Obrony Narodowej. Nie zareagował na rozkaz gen. Władysława Andersa z poleceniem opuszczenia Polski wobec groźby aresztowania. 8 maja 1947 r. został aresztowany, w śledztwie był okrutnie torturowany. 15 maja 1948 r. skazano go na karę śmierci. Prośba o łaskę skierowana przez żonę Marię do Bolesława Bieruta i Józefa Cyrankiewicza (współwięźnia w Auschwitz) pozostała bez odpowiedzi. Rozstrzelano go 25 maja 1948 r. w więzieniu mokotowskim, ciała nie wydano rodzinie i nie wiadomo, gdzie został pochowany (symboliczny grób znajduje się na cmentarzu w Ostrowii Mazowieckiej). W PRL wszelkie informacje o dokonaniach i losie rtm. Pileckiego podlegały ścisłej cenzurze. Rehabilitacji dokonała Izba Wojskowa Sądu Najwyższego 1 października 1990 r. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim OOP (1995), a 30 lipca 2006 r. w trakcie uroczystości obchodów 62. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego, Prezydent RP Lech Kaczyński nadał mu Order Orła Białego.