Kilka słów o czynnikach mających wpływ na wychowanie dziecka

Każdy rodzic marzy, by jego dziecko zostało dobrze wychowane. Zadanie to nie jest jednak wcale proste. Ciężar tego zadania leży bowiem na ich barkach.

Wychowanie dziecka i bycie rodzicem to jedna z najtrudniejszych ról społecznych, z którą przychodzi się zmierzyć. Jest to zadanie niezwykle wielopłaszczyznowe, odpowiedzialne i absolutnie za każdym razem inne. Na wychowanie dziecka składa się bowiem szereg subiektywnych czynników, w tym także indywidualny charakter każdego małego człowieka, jego temperament, predyspozycje i czynniki osobowościowe.

Wychowanie i ukształtowanie dziecka tak, by przyszłość i wszelkie sytuacje życiowe nie były dla niego zaskoczeniem i trudnością, powinno odbyć się na wielu płaszczyznach. Przede wszystkim zadbać należy o odpowiednie ukształtowanie moralności, postaw i intelektu młodego człowieka, o przekazanie sposobu na życie, tego, jak należy patrzeć  na innych, jakie przyjąć postawy wobec trudności i jak reagować.

Wychowywanie dziecka nie jest jedynie procesem rodzinnym, prywatnym, to konieczność społeczna, potrzebna dla budowania charakteru całego narodu, grupy społecznej. Dlatego, prócz rodziców, w pierwszych latach życia rolę wychowawcy młodych pokoleń przejmują także dziadkowie, pedagodzy (w żłobku, przedszkolu, szkole) czy opiekunowie. Dość często to właśnie panie z przedszkola, opiekunki czy nauczyciele stają się, obok rodziców, pierwszymi autorytetami, tak potrzebnymi młodemu człowiekowi. Warto pamiętać, że to dziecko wybiera sobie autorytet, nie można go w żaden sposób narzucić. Osoby o predyspozycjach pedagogicznych, dobrym kontakcie z dziećmi i dobrym do nich podejściu powinny z pewnością rozważyć opcję pracy w takim środowisku. Podjęcie studiów pedagogicznych lub kursów opiekunek dziecięcych z pewnością może być pierwszym (i najważniejszym) krokiem w tym kierunku.

Nawet najbardziej zapracowani i zabiegani rodzice również powinni pamiętać o swoich obowiązkach wobec dziecka. Nie wolno o nim zapominać; nawet w trakcie pełnego wyzwań i zadań dnia należy poświęcić chwilę wyłącznie dla dziecka. Bez telewizora w tle, bez smartfonu w ręce, bez kołujących się myśli w głowie. Chwila dla dziecka i rodzica. W cztery oczy. Czas na przytulanie, rozmowę. Rozmowa ta powinna być jednak dialogiem. Obydwie strony powinny mieć czas na opowiedzenie o tym, co istotne, co ważne, co boli. Taki czas okazuje się bezcenny i pewnością wpłynie dość mocno na budowę relacji i więzi, co z pewnością zaprocentuje w przyszłości. Dom to azyl. Dom to miejsce, do którego ucieka się w myślach w chwilach trudnych i niespokojnych. Należy już w czasie błogiego dzieciństwa sprawić, by to miejsce było miejscem ukochanym, ostoja, by kojarzyło się z poczuciem bezpieczeństwa i miłością.