II koncert organowy w Markowicach

Zapraszamy w najbliższą niedzielę 23.10 na godz. 15.00 na koncert organowy w Markowicach w wykonaniu Markku Hietaharju z Finlandii.

II Koncert Festiwalowy
Markku Hietaharju (University of the Arts Helsinki, Finlandia) 

MARKKU HIETAHARJU
W 1986 uzyskał najwyższy stopień A-exam w Akademii Muzycznej im. Sibeliusa i dał swój pierwszy koncert w Katedrze w Helsinkach. W latach 1988-1990 studiował w Akademii Muzycznej w Lubece u profesora Martina Haselböcka i zdał Egzamin Koncertowy. Organista oprócz działalności solowej znakomicie odnajduje się także w kameralistyce. Nagrał także płytę na organach katedry w Rydze z kompletem sonat Augusta Gotfrieda Rittera. Jest on obecnie organistą i dyrektorem artystycznym Festiwalu Organowego w Turku, konsultantem budowy i renowacji nowych i zabytkowych organów. Hietaharju jest także profesorem w Akademii Muzycznej im. Sibeliusa w Helsinkach.

PROGRAM KONCERTU 
1. Dietrich Buxtehude: Toccata d, BuxWV 155 
2. Piotr Drusiński: 
– Deus in auditorium meum intende 
– Resonut in laudibus 
– Veni redemptor gentium 
3. Heinrich Scheidemann: Magnificat IV tono 
4. Johann Sebastian Bach: 
– Fantasia super Jesu meine Freude, BWV 713 
– Fantasia super Christ lag in Todesband, BWV 695 
– Präludium und Fuge in e, BWV 548 

MARKOWICKIE ORGANY 
Organy w markowickiej świątyni wykonane zostały przez firmę Dariusza Zycha z Wołomina. Wzorowane są na założeniach brzmieniowych i konstrukcyjnych barokowych organów północnoniemieckich. Umieszczone są w prospekcie pochodzącym z 1710 roku. Instrument posiada 21 głosów na 2 manuałach z pedałem. Zgodnie z założeniami brzmieniowymi i konstrukcyjnymi zastosowano tu szereg rozwiązań technicznych, typowych dla faktury okresu baroku, a niespotykanych od dawna w polskim budownictwie. Do najważniejszych, mających największy wpływ na styl i brzmienie instrumentu, należą: - zawieszona traktura mechaniczna gry, umożliwiająca niezwykle precyzyjną kontrolę ataku dźwięku (touché), przy niewielkim oporze klawiatur - wszystkie otwarte piszczałki metalowe, z wyjątkiem prospektowych, zostały przycięte dokładnie do wysokości dźwięku („do tonu”) - strój nierównomiernie temperowany (Valotti), w powszechnym użyciu na początku XVIII wieku, który sprawia, że każda tonacja posiada swój własny koloryt, dodający specjalnego charakteru wykonywanym utworom. Wszystkie menzury (dokładne wymiary piszczałek) oraz proporcje stopów metalu wzorowane są na doskonale zachowanych organach Arpa Schitgera w Noordbrook w Holandii. Dzięki odpowiedniej intonacji poszczególnych głosów, instrument posiada nie tylko szczególne lecz i szerokie możliwości brzmieniowe, charakterystyczne dla epoki baroku.